تاثیر محیط بر موفقیت های ما

تاثیر محیط بر موفقیت

فقط 18 سالم بود اما سه سالی میشد که موسیقی را جدی دنبال میکردم. میخواستم خواننده باشم ان هم خواننده اهنگ های کردی. با جمع کردن تو جیبی هایم برای خودم دف خریده بودم اما بخاطر مسخره کردن های خانواده محبور شدم خیلی زیر قیمت ان را بفروشم ( البته مغازه دار هم نامردی نکرد و تا توانست از کودک بودن من استفاده کرد و ان را بز خرید کرد)

نوجوان سرتقی بودم و نمیتوانستم به راحتی کوتاه بیایم از هدفم ادامه دادم تا زمانی که توانستم با همان خرجی های تو جیبی برای خودم ارگ بخرم. این بار مقاومت خانواده کمتر شده بود چون فکر میکردند که من برای سرگرمی سمت این کار رفته ام و ای کاش واقها برای سرگرمی بود اما اینطور نبود و من میخواستم در اینده خواننده کرد باشم.

مقاومتشان زمانی زیاد شد که متوجه شدند من اولین اهنگ خودم را نیز خواندم و جدی بودن اوضاع برایشان شفاف شد. همان که مطمئن شدند من در مسیر خودم جدی هستم اوضاع کمی وخیم تر شد و مخالفت ها شدید تر و ادامه دار شدن اوضاع کار را به جایی رساند که دست به هرکاری از حمله مسخره و مقایسه و تحقیر میزدند تا من رها کنم. اگر دنبال یک داستان انگیزشی هستید که من ادامه دادم و یک خواننده موفق و ثروتمند و الهام بخش شدم باید همینجا عرض کنم که نه اینطور نشد.

از فضای بالیوود و فیلم های هندی بیرون بیایید. تمام شد.

موفق شدند با هر ترفندی که بود من را دلسرد کنند که رها کنم و واقعا توانستند.

من 19 سالم بود و هیچ قدرتی در اداره تنهایی زندگی نداشتم و کاش داشتم.

موسیقی را برای همیشه رها کردم و چند سال بعد هم سازم را فروختم و تمام.

در چه نقطه ای بودم؟ معلم اواز داشتم از بهترین های ایران و با خرجی های خودم پول کلاس را میپرداختم. اما نشد که نشد که نشد و محیط بالخره کار خودش را کرد و من رها کردم.

در داستان های انگیزشی معمولا میخوانیم که ادامه بده تحت هر شرایطی که هست و با هم مخالفت کن و در مقابل همه بایست اما شاید نویسنده و سخنران تا بحال در تله محیطی گیر نکرده باشد و شاید تا بحال کاری را رها نکرده باشد ان هم بخاطر فشار محیط.

هیچوقت هیچکس نمیتواند با هیچ منطق و علمی ثابت کند که محیط بی تاثیر است

تحقیقات سالومون اش هم همین فرضیه را ثابت کرده بود که اگر اطرافیانت حرفی را تکرار کنند واقعا میتوانی به همان تبدیل بشوی و رای خودت را عوض کنی.

در این تحقیق فردی وارد اتاقی میشد و باید یک تست ساده را با جواب بسیار واضح پاس میکرد اما اطرافیانش در این ازمایش اشکارا و با صدای بلند بیان میکردند که جواب درست جوابی بجز گزینه درست است. در چهل درصد موارد افراد تحت ازمایش تحت تاثیر حرف اطرافیان رای خودشان را عوض میکردند.

پس کسی که میگوید محیط هیچ تاثیری روی من ندارد احتمالا کمی باید بیشتر مطالعه کند و بررسی هایش را گسترش بدهد.

در تعریف هویت در کتاب چرا تابحال کسی این ها را به من نگفته بود از جولی اسمیت میخوانیم که میگوید: هویت یعنی ان چیزی که ما از خودمان سراغ داریم باضافه دیدگاه و قضاوت های محیط بیرونی. انسان هیچگاه نمیتواند بگوید قضاوت و نگاه دیگران اصلا برایم مهم نیست چرا که خیلی مهم است به راستی و مغز انسان خواهان این تایید های بیرونی همیشه بوده و خواهد بود.

با این اوصاف ایا واقعا در مقابل نظر دیگران هیچ کاری نمیتوان کرد؟ ایا واقعا برای مدیریت نظرات دیگران باید با هم ارتباط را قطع کرد؟

پس نظریه انسان موجودی است اجتماعی را جکار کنیم؟

انسان  میتواند کمی محدودیت داشته باشد و روابطش را مدیریت کند اما وقتی نظر دیگران واقعا حامل تاثیر است چرا باید با کسانی در ارتباط باشیم که مدام میتوانند روی ذهن های ما تاثیرات منفی بگذارند تا جایی که حتی بتوانند مارا از مسیر اصلیمان دور کنند.

درک میکنم که گاهی افراد درجه یک ترمز شما هستند اما باز هم میتوان با چراغ خاموش زندگی کردن و ساخت استقلال مالی به نتایج خوبی به صورت چراغ خاموش دست یافت.

هیچکاه نمیتوان تاثیر استقلال و ازادی را در مقابله با شکاف محیطی دست کم گرفت. کسی که استقلال مالی دارد و استقلال زمانی و هیچگونه وابستگی به دولت ها ندارد میتواند در هر شرایطی شرایط خوبی را برای خودش خلق کند. البته به همین اسودگی نیست اما شدنی است.

محیط های خانوادگی و اجتماعی خیلی اوقات محیط های سالمی برای رشد های عالی نیستند چون به اندازه انسان های کره زمین تعریف موفقیت و هدف داریم.

شما هیچگاه نمیتوانید فرهنگ محله خودتان را نیز با یک محله دیگر مقایسه کنید چه برسد به شهر و کشور حتی البته اوضاع کمی وخیم تر هم می شود و میتوان گفت شما حتی نمیتوانید خانواده خودتان را با خانواده همسایه بغلی مقایسه کنید. پس نمیتوانید درمحیط خودتان همچون انتظاری که در ذهنتان دارید و مخالف محیط است ازادانه زندگی کنید. اجازه بدهید مثال ساده ای برایتان بزنم.

دوست من داوود چندی است در منزل خودشان با شلوارک میگردد. هرگاه ما هم بعنوان مهمان خانه انها میرویم مادرم معذب میشود . محیط حضور ما برای داوود و استایل جدید او ضدیت ایجاد میکند.

محیط با قدرت بسیار زیاد میتواند شما را از دور خارج کند و باید مراقب باشید که اینگونه نشود اگر هدفتان برایتان خیلی مهم است.

این فشار محیطی همیشه هم اسیب زا نیست و اتفاقا خیلی اوقات مارا به مسیر درست تری هدایت میکند اما موضوع اینجاست که نباید به امید محیط ادامه داد یا قطع کرد باید با شواهد و برنامه ها جلو رفت.

ناامیدی بدترین دردی است که میتواند انسان را به طور کلی از زندگی به در کند.

محیط نباید باعث ناامیدی شما بشود.

کشور، شهر، خانواده و حتی محیط دوستی خیلی اوقات ترمز خالص هستند اما ایا این به این معنی است حالا که کشور من جنگ است حالا که شهر من پذیرا نیست حالا که خانواده من سنتی هستند من هم محکوم هستم به تکرار مسیری که همگان طی میکنند ؟

انوقت با یکبار فرصت زندگی چه کنم؟

گاهی همچون داستان زندگی من واقعا به دلیل شرایطی که دست به دست هم می دهند از ریل خارج میشوید ( که به نفع من شد ) اما این خروج را ادامه دادن دست ماست و نباید اجازه بدهیم ادامه دار بشود. خروج از ریل همجون ان است که یک لاستیک ماشینتان از جاده خارج بشود و از لج با ماشین کلا لاستیک هارا با سرعت هرچه تمام تر به خارج از جاده هدایت کنید و ماشین را چپه!

milad کلوند